Hindi kita iniibig para.
Hindi kita iniibig kasi.
Hindi kita iniibig kung.
Iniibig lang kita.

Hindi dagat ang pag-ibig ko na kailangang sukatin ang lalim.
Hindi langit na kailangang tantiyahin ang lawak.

Ito ay narito lang na gaya ng payapapang paghinga, gaya ng pagtibok ng puso, gaya ng umaga na dumarating, walang makapipigil, walang nag-uutos.

Hindi kita pipiliin araw-araw.
Pinili na kita minsan,
at doon natapos ang pagpili.
Ang natira ay pag-iral.
Pag-ibig na hindi na nagpapasya,
dahil tapos na. Buo na.

Huwag kang mag-alinlangan kung gaano.
Huwag mong tanungin kung hanggang saan.

Ngunit kung ang iyong puso’y nababalisa, sapat na ba ang sabihin ko na ang pag-ibig ko ay walang hanggan?

Gayung ang ating mga kamay, gaano man kalawak ang bukas ng palad ay sadyang hindi maiiwasang magkulang upang dakutin ang walang hangganan?

Ang pag-ibig ko’y hindi nagtatanong. Hindi nanunukat. Hindi humuhusga kung sobra o kulang.

Nakahain na.
Nakasindi na ang ilaw.
Nakalatag na ang mantel.
Wala nang seremonyas.
Wala nang kondisyon.

Uupo ka na lang.
Tatahan ka na lang.
Hihinga ka na lang sa loob ng pag-ibig na ito.

Hindi dahil karapat-dapat ka.
Hindi dahil kailangan mo.
Hindi dahil may kapalit.

Kundi dahil ang pag-ibig ko ay isang alay.
At ang alay, kapag tunay, hindi na kailangan pa ng dahilan.

Aking napuna sa mundong ito, ang salita ay walang halaga at ang lahat ng mga bagay ay maaring magbago. Parang palengke na ang halaga ng mga bagay ay nababago ayon sa palitan.

Ang lahat ng bagay, bawat salita, bawat pangako, ay isang transaksyon. Mahal kita, mahal mo ba ako? Isang takal ng pag-ibig ko, para sa isang takal ng pag-ibig mo.

Aniya, “Matagal ko nang hinahanap ang taong magmamahal sa akin ng tunay. Handa akong tumbasan ang pag-ibig na iyon.”

Pero, narinig ko na yan sa palengke ng buhay. Sabi ng namamalengke, “Matagal ko nang hinahanap ang isdang ito. Handa akong magbayad ng katumbas na presyo.”

Ngunit, paano ang kalakaran, sa mga taong gaya ng isang puno na nagbibigay ng bunga, ng hindi sinusukat ang pagkatao at pamalit ng pumipitas nito? Gaya ng araw na sumisikat sa lahat. Walang inaasahang kapalit. Ano ang katumbas na presyo?

Ano ang katumbas ng pag-ibig na kusang bumubukal, walang hangganan? Anong timbangan ang sasapat sa isang alay?

Paano mo igagapos sa kasunduan at pangako ang isang kagaya ko, na may diwang malaya at hindi sumusunod sa kalakaran ng palengke?

Ang pag-ibig ko’y hindi kalakal na itinitinda. Ito ay hindi ayon sa kung ano ang maari mong ibigay na kapalit, ito ay ayon sa kakayanan kong mag-alay. Ito ay isang handog at panata sa dambana ng puso.

Maaari mong tanggapin o tanggihan ngunit hindi mo ito maaaring yurakan sapagkat ito ay sagradong alay at handog. At ang pagyurak ay siyang ganap na tatapos sa sakramento ng aking pag-ibig. Sapagkat ang mga bagay na sagrado, ay nangangailangan ng sagradong tahanan.

Huwag mo akong tawaran, huwag mong sukatin ang aking pagkatao, sapagkat ako at ang aking pag-ibig ay hindi nabibili.